Kur pemët e peras pëshpërijnë

Errësira… Errësira e rënduar edhe më shumë nga të ftohtët. Nga distanca, këngët arrijnë veshin e tij, klithmat gazmore të grave, rënkimet e ekzagjeruara nga dehja. Dikush po mallkonte, ndoshta qiejt. Ndoshta dikush është duke qarë, dhe ndoshta dikush është duke vdekur në mes të kësaj zhurmërie. Atij as që i intereson. Kishte hedhur gjithçka pas krahëve; dhe tashmë kishte mbetur veç tërbimi… tërbim që përshkonte çdo pëllëmbë të qenies së tij dhe e bënte të dridhej nga koka te këmbët. Ndoshta nuk është as i vetëdijshëm për këtë rrugë të errët ose lagjen e lashtë, në të cilën po kalonte. As për këtë lagje të vjetruar të mbetur nga ditët më të lavdishme të qytetit, as për këtë rrugë të harruar, as për këtë të ftohtë apo këtë natë. Ai ecën pa e ditur se ku po shkon, i gllabëruar nga urrejtja.

Kategoria

5.90

Infromacione shtesë

Autori i librit

Ahmet Umit

Numri i faqeve

471

Shtëpia botuese

Fan Noli

Gjuha

Shqip

ISBN

9789928203717

Rreshti

A

Kolona

39

Poashtu mund të ju pëlqejë