Lamtumirë armë

Infermierja hapi derën dhe më bëri shenjë me gisht të hyja. Hyra në dhomë. Ketrin nuk i ngriti sytë kur hyra. Iu afrova shtratit. Doktori qëndronte në këmbë në anën tjetër. Ketrin më vështroi dhe vuri buzën në gaz. U kërrusa mbi shtratin e saj duke qarë. -I dashuri im i shkretë, – tha Ketrin me zë shumë të ulët. -Dukej krejt e përhumbur. -S’ke gjë, Keti, – i thashë. – Do të shërohesh. -Do të vdes, – tha ajo. Heshti dhe pastaj foli prapë: – Dhe nuk dua… Jo, nuk dua. I kapa dorën. -Mos më prek, – tha. Ia lashë dorën. Ketrin bëri buzën në gaz. -I dashuri im i shkretë… Po, po, prekmë sa të duash. -Ti do të shërohesh, Keti. E di se do të shërohesh. -Doja të shkruaja një letër për çdo rast, po ja që nuk e shkrova. -Mos do të shkoj të sjell një prift apo ndonjë që ke dëshirë ta shohësh? -Vetëm ty të dua, – qe përgjigjia. Pastaj, pas një heshtjeje: – Frikë unë nuk kam, por vdekjen e urrej. …

Kategoria

6.50

Infromacione shtesë

Autori i librit

Ernest Heminguej

Numri i faqeve

348

Shtëpia botuese

Botimet Kokona

Gjuha

Shqip

ISBN

9994391410

Rreshti

A

Kolona

5

Poashtu mund të ju pëlqejë